«Βλέπουμε την μπάλα και χάσαμε το ποδόσφαιρο;» σκεφτήκαμε κι εμείς λόγω επικαιρότητας. Συναντήσαμε, λοιπόν, τον Τάσσο Σταθόπουλο και μας μίλησε επί του θέματος.

Το ποδόσφαιρο μονοπωλεί το δημοσιογραφικό και δημόσιο ενδιαφέρον τις τελευταίες ημέρες. Πώς θα σχολιάζατε εσείς, κύριε Σταθόπουλε, τα γεγονότα και τις διαστάσεις που πήραν;

Το φαινόμενο που ζούμε πρωτοσέλιδο εδώ και μέρες δεν είναι πρόσφατο. Δεν είναι η είσοδος του οπλοφόρου Ιβάν Σαββίδη στην Τούμπα που προκάλεσε κύμα αντιδράσεων. Δεν είναι το πρώτο μήτε το τελευταίο παιχνίδι που διακόπτεται ή που γίνεται αφορμή (μόνο αυτό δυστυχώς) για να ασχολείται η Ευρώπη με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Θυμάται κανείς τι έγινε με τις ίδιες ομάδες στον περσινό τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας; Είναι ο Ιβάν Σαββίδης ο πρώτος παράγοντας που μπαίνει με το «κουμπούρι» του στον αγωνιστικό χώρο; Όχι ασφαλώς. Οι παράγοντες που διοικούν τις ομάδες και τις Ενώσεις του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι τελείως διαφορετικά πρόσωπα από αυτά πριν πέντε χρόνια. Κι εκείνοι, τότε, δεν είχαν σχέση με τους προ 10ετίας και ούτω καθεξής. Είναι ένα φαινόμενο που εδώ και 30 χρόνια έχει απλωθεί σαν καρκίνωμα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Εννοούμε τη σχέση που εκφράζεται μέσα από τα οικονομικά συμφέροντα του να διοικείς μια ΠΑΕ, να ελέγχεις τους φορείς, τους οπαδούς και τον Τύπο.

Ποιος νομίζετε ότι ευθύνεται γι’ αυτό το μη «υγιές» ποδόσφαιρο;

Αυτό, το «νέο» ποδόσφαιρο, δεν επιβλήθηκε διά πραξικοπήματος, ούτε ήρθε ουρανοκατέβατο. Διαμορφώθηκε με τις δικές μας επιλογές, αποφάσεις, τα δικά μας «γούστα», το δικό μας κριτήριο περί επαγγελματικού αθλητισμού. Ο φίλαθλος δεν είναι άμοιρος. Συμμετέχει (έμμεσα, και άμεσα μερικές φορές) στη λήψη αποφάσεων, στη γιγάντωση του χουλιγκανισμού, στην καλλιέργεια του οπαδικού αθλητικού Τύπου που πρεσβεύει το μίσος, στην άσκηση εξουσίας (κατ’ αυτόν τον τρόπο) από τους κάθε λογής Σαββίδηδες, Μαρινάκηδες, Μελισσανίδηδες, Αλαφούζους κ.λπ.). Την περίοδο 1985-1986 όταν ο χουλιγκανισμός ήταν στο ξεκίνημά του και όταν το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είχε μόλις έξι χρόνια ζωής, κόπηκαν στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 3.363.538 εισιτήρια, πρωτάθλημα με 16 ομάδες, μ.ό. ανά παιχνίδι 14.015 θεατές. Πέρυσι διατέθηκαν 936.686 εισιτήρια, σε διοργάνωση με 18 ομάδες, ο μ.ό. δηλαδή ήταν 2.891. Το γιατί 12.000 θεατές εγκατέλειψαν (και δεν πρόκειται να επιστρέψουν) κάθε ποδοσφαιρικό παιχνίδι στην Ελλάδα, μη σας προκαλεί εντύπωση. Επιλογή των διοικούντων του ήταν.

Σε σύγκριση με το παρελθόν, και από τις γνώσεις σας ως ιστορικός του αθλητισμού, πώς ήταν το ποδόσφαιρο παλαιότερα;

Το ποδόσφαιρο δεν ήταν πάντα έτσι. Ούτε σε «κεντρικό» επίπεδο, στα μεγάλα ντέρμπι της Αθήνας, ούτε και εδώ σε μας στην Πάτρα. Μην ξαφνιάζονται οι νεότεροι, κάποτε βλέπαμε παιχνίδι με τους φιλάθλους να είναι όλοι μαζί, χωρίς κιγκλιδώματα, κενές ζώνες, χωρίς συσκέψεις στα στρατηγεία της ΕΛΑΣ. Μπάλα πηγαίναμε να δούμε, όχι πόλεμο! Αλλά αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν, οι εποχές έχουν αλλάξει, μαζί και οι Κυριακές μας. Και μόνο παλιές φωτογραφίες και ιστορικά βιβλία μπορούν να μας τα θυμίσουν.

* Ο Τάσσος Σταθόπουλος είναι γνωστός Πατρινός δημοσιογράφος - αθλητικός συντάκτης και βραβευμένος ιστοριογράφος του αθλητισμού. Από τις εκδόσεις «Πικραμένος» κυκλοφορούν τα βιβλία του: